Chapter Three (Jalex)

"Co ty robisz w moim łóżku!?" Wrzasnąłem.
Jak on się tu dostał? Przed wyjściem zamknąłem wszystkie okna, pozasłaniałem je, bo przezorny zawsze ubezpieczony. Nie miał jak tu wejść. Niemożliwe, a jednak aktualnie szukał czegoś w telefonie.
"Leżę." Odpowiedział spokojnie.
W tamtym momencie po prostu chciałem mu przywalić. Nie dość, że włamuje się do mieszkania należącego do mnie i Zacka to jeszcze zachowuje się jak królowa świata, lekceważąc wszystkich dookoła. Cholera, tak bardzo go nienawidzę.
"Nie bądź dupkiem, Gaskarth. Co tu robisz?" Zapytałem już nieco łagodniej, co nie zmienia faktu, że byłem wściekły.
Nie żeby coś, ale wyglądał naprawdę słodko. Taki wyluzowany, a jednak odrobinę zakłopotany.
"Przyszedłem odwiedzić mojego najlepszego przyjaciela." Odparł z najpiękniejszym uśmiechem jaki kiedykolwiek widziałem.
"Bardzo śmieszne" Prychnąłem.
Mimo wszystko chciałem zachować kamienny wyraz twarzy, biorąc pod uwagę fakt iż od dłuższego czasu bardzo mi się podoba.
Po chwili wstał z łóżka oraz chowając telefon z powrotem do kieszeni wyszedł z pomieszczenia. Ruszył schodami w dół, a w przedpokoju zastając pijanego Merricka cicho zachichotał, który bawił się jakimś sznurkiem powtarzając, że jest kotem. Korciło mnie, żeby go nagrać i nazajutrz mu to pokazać.
"Zaliczył niezły zgon" Szepnął rozbawiony, na co krótko się zaśmiałem.
"Najwyraźniej."
*
Po godzinie wraz z Alexem siedzieliśmy na sofie w salonie oglądając telewizję. Jakimś cudem uśpiłem Zacka, który ponownie stawiał niemały opór. Dosłownie co chwilę udawał kota, miałczał, drapał wszystko co stanęło mu na drodze. Na szczęście pod ręką miałem pomoc zaoferowaną przez chłopaka siedzącego obok mnie, a sam nie dałbym sobie rady, ponieważ alkohol zmienia ludzi.
Nawet nie wiedziałem co za film oglądaliśmy, bo byłem zajęty spoglądaniem na bruneta. Jego potargane włosy opadły mu na twarz, ale za bardzo pochłonęła go akcja żeby je odgarnąć.. Cóż, lepiej dla małego Jacka.
"Mógłbyś przestać się patrzyć? To irytujące." Mruknął.
Momentalnie stałem się czerwony jak burak.
"Jasne, przepraszam."
I tak mijał czas. Usilnie powstrzymywałem oczy przed wędrowaniem na Gaskartha, natomiast on jakby zadowolony dalej kontynuował oglądanie filmu.
"Nudzi mnie to." Jęknąłem przeciągając 'o'.
"To zróbmy coś innego." Zaproponował. "No już ubieraj się."
"Człowieku, jest środek nocy, usypiam, poza tym nawet jeśli miałbym ochotę gdziekolwiek z tobą iść to nie zostawię Zacka samego." Oznajmiłem.
"Jak chcesz, ja spadam." Założył buty oraz skórzaną kurtkę. "Zobaczymy się jutro" Dodał na odchodnym.
Zobaczymy się jutro?
Przepraszam, co?
Nawet nie wiem czemu z nim rozmawiałem, więc tym bardziej nie ma mowy o następnym spotkaniu. Nie chcę utrzymywać z nim innych relacji niż zawodowe.
Drzwi trzasnęły, a ja zostałem sam ze swoimi myślami. Postanowiłem wziąć krótki, orzeźwiający prysznic. Wyłączyłem grające urządzenie w salonie, po czym cicho ruszyłem do łazienki.
Po kąpieli poszedłem spać. Nie widziałem większego sensu siedzieć do niewiadomo której godziny. Co prawda - lubię oglądać głupie programy puszczane w TV, ale sen jest ważniejszy.
*
Niedzielne poranki, czyli kolejna znienawidzona przeze mnie rzecz, a naliczyłem ich naprawdę wiele.
Czemu akurat tego nie darzę sympatią? Proste. Wszystkie poranki są złe, okropne, niedobre, ty to nazwij, ja ich nienawidzę.
"Zack, pijaku, wstawaj." Potrząsnąłem wykończonym chłopakiem. "No dalej, nie zmuszaj mnie, bym zrzucił cię z łóżka."
"Jeszcze pięć minut." Mruknął niewyraźnie.
"Jak chcesz." Niczym słoń zwlekłem się oraz wylądowałem na podłodze.
Nie byłem na kacu, a jednak czułem niepokojące oznaki w żołądku, że zaraz zobaczę swoją kolację (czyli popcorn i jakieś chipsy).
Pierdolę taką zabawę, pomyślałem oraz zostawiając biednego Merricka dosłownie pobiegłem do łazienki. Klęknąłem przed muszlą klozetową i pozwoliłem mojemu posiłkowi wydostać się na światło dzienne.
Gdy - na szczęście - już skończyłem, umyłem zęby, a następnie ponownie wziąłem prysznic. Od dzieciństwa mam wręcz obsesję na punkcie czystości. Może to jakiś uraz, nie wiem. Nie lubię być brudny w każdym tego słowa znaczeniu. Cały ja.
*
"Alex, proszę cię idź sobie" Jęknąłem cicho, nie chcąc zwrócić uwagi Zacharego robiącego kolacje.
Tak, Zack znów postanowił przybrać rolę kucharki, by upichcić cudowną kolację tylko dla nas dwojga. Takie romantyczne klimaty, ale - jak zwykle - plany musiał pokrzyżować Gaskarth.
"Nie pójdziesz sam to będziesz biegł za samochodem." Powiedział.
"Skarbie, co tam się dzieje!?" Merrick krzyknął z kuchni.
"Nic takiego, gotuj dalej!" Odkrzyknąłem.
"Skarbie?" Brunet zapytał zabawnie poruszając brwiami.
"Alex, proszę." Powtórzyłem.
On jednak to zignorował i wszedł do mieszkania, zupełnie na chama. Popchnął mnie, przez co wpadłem na szafkę. Idiota. Mógł mi tym krzywdę zrobić, ale co go to obchodzi. Ignorant.
Otrząsnąłem się i natychmiast dość szybkim krokiem podążyłem za chłopakiem, który z determinacją brnął do środka domu. Chwilę później stanął przed zdziwionym Zackiem.
"Hejka, nie znamy się, jestem Alex, miło poznać. Do sedna, chcę ci porwać narzeczonego na wieczór."
"Ej, nie jestem jego narzeczonym." Oburzyłem się.
"Nieważne. Chodź Jacky, idziemy." Gaskarth oznajmił, wziął moją rękę i zaciągnął do auta stojącego przed budynkiem.
Skończony z niego dupek.
_________________________________________________________________________________
Ten trochę krótszy niż pozostałe.
Wiele osób pyta się w ilu rozdziałach będzie to opowiadanie. No więc, coś około 10 rozdziałów, może mniej, bo więcej na pewno nie.
Wiem, że długo czekaliście na następny, ale niestety nie mogłam nic zrobić, siła wyższa. Jak nie ma weny to nie ma postów ;-; Ale halo! Wszystkie pomysły wróciły, a co się z tym wiąże ja również.
Dziękuję za tyle komentarzy, naprawdę mnie motywują.
Soł, 14 komentarzy - kolejny? Myślę, że wystarczy.
Do napisania, misie!
+ Zmieniłam playlistę c: